oscyluje między chusteczkami, antybiotykami a termometrem, jestem chora na hel albo helubrak (?), tęsknię za tym bezkresem, za przecieraniem oczu ze zmęczenia, rozprostowywaniem nóg po wielogodzinnej jeździe pociągiem, rozlewaniem herbaty z termosa. zostały tylko muszelki, piach w trampkach, dwie nowe książki, miłe wspomnienia i piękne zdjęcia. to był dobry czas. teraz nie widać mnie spod puchowej kołdry, wieczorami uprawiam pod nią seks z nurowską, odliczam dni do pierwszego października, tak straszliwie się boję. samotności. pieprze cię miasto też.
póki co wzbiera we mnie ochota, żeby jechać do holandii sadzić tulipany. z pawlacza wyciągam czarny płaszcz, szalik i rękawiczki, z jednym palcem. parze herbatę, odbieram telefon, rozmawiam z k. i udaje, że wszystko jest w porządku. przecież i tak nie zrozumie. włosy wychodzą mi garściami, ciągle nie wierzę, że można umrzeć po raz drugi w przeciągu jednego miesiąca. można.