niemen pyta dlaczego kochamy się tylko w snach,ja mam dreszcze.na podłodze z lampką wina i karmelową czekoladą.

mnóstwo kolorów między głową a sercem

ale przecież
nie mieszkam w nim.

i czując cię obok opowiem o wszystkim: jak często się boję i czuję się nikim.

za oknem pruszy śnieg, laptopa mam na kolanach, zatapiam się w pościeli z papierosem w ręku, hura!jestem sama w domu. jestem też w deszczu maleńkich żółtych kwiatów, jestem w tych słowach i między nimi również.

głupia,kiedyś marzyłam o czymś takim.

nie chcę okruchów z twego stołu.

chodzi o to, że co ja to już nie ważne, ważne jak wysoko ona skacze. próbuję zasnąć od godzin czterech, i albo szamocę się po łóżku z łzami w gardle i z imieniem justyny na ustach, albo palę w kącie pokoju słuchając soundtracku z marii antoniny.chciałam napisać, że reszte wypowie czas, że poczekam i zamilknę, ale po co mam oszukiwać siebie samą.

czytałyśmy zbyt dużo bajek.

podłoga w kuchni jest taka zimna, jezu, ja naprawdę za nim tęsknię, boję się.
jeśli to naprawdę TO to niech trwa, niech nie okaże się chwilowym kaprysem. zasypiam myśląc o nim, myśląc o nim się budzę, chcę żeby patrzył na mnie dłońmi i językiem, żeby patrzył całe życie.
zdumiewa mnie to, co czuję, przecież to takie

a b s u r d a l n e.

(teraz jestem pewna. tak jak miłości do roze i głosu kayah.'ta tabakiera'.).